"Monty Python i Święty Graal"
"Żywot Briana"
"A teraz z innej beczki"
"Sens życia według Monty Python"
|
Grupa Monthy Python pochodzi z
Anglii, a jej skład tworzyli gruntownie wykształceni absolwenci uniwersytetów w
Cambrige i Oksfordzie. Sami pisali teksty i wcielali się w różne postaci, niejednokrotnie
jeden komik grał kilka postaci w jednym filmie (np. "Żywot Briana”). 5
października 1969 roku w telewizji BBC ukazał się pierwszy z 45 odcinków „Latającego Cyrku Monty Pythona”
i to był początek działalności
grupy. Programy łączyły absurdalne, surrealistyczne skecze i
humorystyczne komentarze
do aktualnych wydarzeń. Skecze były tylko z pozoru nielogiczne, oparte na luźnych skojarzeniach, bez
początku i zakończenia, rozwijały się w nieoczekiwanych kierunkach,
przypominając strumień myśli, przy tym wynikały z ogromnej wiedzy i inteligencji
twórców. Tradycją grupy stało się ciągłe wyśmiewanie wszystkiego i wszystkich, budząc u
jednych kultowe uwielbienie, u innych natomiast wstręt i niesmak. W 1971 roku pojawił się pierwszy film
kinowy grupy Monty Python pt. „A
teraz coś zupełnie innego”,
składający się ze skeczy i stanowiący obraz grupy. Trzy lata
póżniej pojawił się
kolejny film o tytule „Monty
Python i Święty Graal” według scenariusza napisanego przez wszytkich
członków grupy. Już sam podtytuł do filmu „Przejrzana i poprawiona historia król Artura
i rycerzy Okrągłego Stołu” pozwala domyśleć się widzowi, że to nie będzie zwykła historyczna
opowiastka z motywem religijnym. Odważni rycerze za namową króla Artura,
wyruszają na poszukiwania Świętego Graala, jednak nie wyróżniają się, ani mądrością, ani odwagą. Nie
mają też koni;poruszają się dziwacznymi krokami mającymi przypominać jazdę konną, a
towarzyszy im dźwięk uderzanych połówek orzechów kokosowych, mających przypominać stukot
kopyt. Film jest pełen absurdalnych dialogów i scen, których nie można nawet
sobie wyobrazić. Wizję średniowiecza twórcy nadal kontynuowali w kolejnym filmie „Jabberwocky” (1977). Tym
razem z grupy Monty Pythona zagrali tylko Michael Palin i Terry Jones. Bohaterem
filmu jest gamoniatowaty Dennis, który bierze udział w turnieju rycerskim.
Księżniczka widzi w nim oczekiwanego księcia i bohater zmuszony jest wyruszyć przeciw smokowi
Jabberwocky. Film zachwyca wizualną stroną – w realistyczny sposób
zostały oddane średniowieczne realia. Kolejnym filmem był „Życie Briana”. Film jest
„inną wersją” wydarzeń znanych z Ewangelii, ukazanych po przez życie
głównego bohatera Briana. Film był bardzo mocno krytykowany za swawolną
interpretację wątków z historii chrześcijaństwa, czy też częste nadużywanie
wulgaryzmów. Ostatnim
wspólnym filmem grupy Monty Python był „Sens życia według Monty Pythona” według wspólnego scenariusza.
Film zbudowany jest z siedmiu epizodów przedstawiających etapy życia od narodzin po śmierć. W
konwencji czarnego humoru przedstawiona jest m.in. scena narodzin dziecka. Lekarze tak
bardzo są zafascynowani nowoczesnym sprzętem, że niemal nie zauważają rodzącej kobiety.
Film nie pozostawia suchej nitki na takich aspektach życia jak; szkoła, służba wojskowa i
zdrowia, czy obżarstwo. Nawet śmierć jest postrzegana tu na swój oryginalny, typowy dla Monty
Pythona sposób. Jako Ponury Żniwiarz pojawia się na eleganckim przyjęciu, gdzie
entuzjastycznie zostaje zaproszona jako miejscowy chłop do wspólnej biesiady. „Sens Życia...” został
uhonorowany Nagrodą specjalną w Cannes. Po śmierci Grahama Chapmana w 1989
roku nastąpił ostateczny rozpad grupy. Idle, Gilliam i Palin podejmowali w kolejnych latach
indywidualne przedsięwzięcia – reżyserowali, pisali scenariusze i występowali w filmach
innych reżyserów.
Inne filmy, w których jeszcze podczas działania grupy, można
było spotkać członków Monty Pythona to m.in. „Bandyci czasu” (1981) w
reżyserii Terry’ego Gilliama według scenariusza Gilliama i Palina. Bohaterem filmu jest
mały Kevin, którego rodzicie ciągle oglądają telewizję i niemal nie zajmują się swoim
dzieckiem. U Kevina zjawia się pięciu uzbrojonych karłów,
którzy są
zbuntowanymi sługami Najwyższej Istoty i przemierzają czasoprzestrzeń,
by ingerować w bieg historii
i baśni. W czasowej podróży z karłami chłopiec spotyka m.in.
Napoleona, Agamemmnona,
Robin Hooda i wszystkich fotografuje. W 1988 roku Charles Critchon nakręcił
film „Rybka zwana Wandą”,
w którym znów można było podziwiać tradycje absurdalnego humoru
Monty Pythona, choć w filmie wsytąpił tylko jeden z członków grupy John Cleese. Motyw Świętego Graala odżył raz jeszcze
w filmie z 1991 roku w reżyserii Terry’go Gilliama. Tym razem akcja filmu osadzona została
w scenerii Nowego Jorku. Jednak ten film był już daleki od absurdalnego,
surrealistycznego humoru Monty Pythona. Na szczęście dla fanów MP,
powstał jeszcze serial komediowy w reżyserii i według scenariusza
Johna Cleese i Connie
Booth „Hotel Zacisze”
(Fawlty Towers). W filmie John Cleese gra właściciela hotelu w małej angielskiej
miejscowości. Jego specyficzny sposób bycia i bardzo asertywne nastawienie do życia,
przysparza mu niemałych kłopotów, a widzowi potężnych salw śmiechu. Serial jest połączeniem
sitcomu z bardzo wyszukanym, inteligentnym dowcipem typowym dla grupy
Monty Python.
|
Eric Iddle (na
zdjęciu) oznajmił:" Powodem, dla którego wszyscy 
Charlesa Crichtona